Na dworcu czekała już na mnie pełna uroku młoda kobieta. 22 lata. W tym
wieku wychodziłam za mąż. A wydawała mi się niewiele starsza od mojej
córki. Młoda, śliczna, ufna, delikatna.
Mój podstawowy niepokój,
który odczuwam przed spotkaniami dotyczy sytuacji realizowania tego, co
dotąd było tylko w fantazjach. Każde spotkanie to nawiązywanie relacji.
To gotowość do bycia, słuchania, poznania. Bez ocen, diagnoz,
interpretacji. To także gotowość do tego, by dać się poznać, dopuścić drugiego człowieka do swojego świata. Jasne, że w ograniczonym zakresie.
Po każdym spotkaniu czuję, że opowieść dopiero się zaczęła. Że to tylko fragment historii, wycinek z życia.
Interesuje mnie jak ludzie rozumieją swoje życie, które przecież nie
jest jednostajne. Jest procesem, w którym bywamy zaskakiwani obrotem
spraw. Jak powiedziała moja wczorajsza Rozmówczyni, nie mamy wpływu na
to, co nas spotyka, ale mamy wpływ w jaki sposób na to zareagujemy.
Treści z ostatniego spotkania jeszcze się we mnie nie ułożyły.
Wiele wątków. Intensywność rozmowy. Emocje. Wszystko to, co widziałam,
słyszałam, czułam ale też sama wypowiadałam. Wątpliwości. Pytania.
Poszukiwania. Drogowskazy, nasze pomoce w drodze.
Choć idziemy
różnymi drogami, mijamy po drodze te same punkty. Niezbędne do
przerobienia, by znaleźć spokój, akceptację i miłość.
Żaneta Kowalska jeszcze raz dziękuję
poniedziałek, 15 sierpnia 2016
Projekt Samotne Rodzicielstwo
Projekt Samotne Rodzicielstwo żyje :) Może nie jakimś intensywnym, ekscytującym życiem, ale trwa. Jutro jadę do Łodzi... :)
Nadal poszukuję samotnych ojców. Nawet przyszło mi do głowy takie hasło: samotni ojcowie potrzebni na gwałt ;)
Ale właściwie to nie prawda. Nie muszę się nigdzie spieszyć. Zresztą nie mam już na to siły.
Gdyby jednak jakiś samotny ojciec chciałby opowiedzieć swoją historię, serdecznie zapraszam. Ja opowiem Ci swoją.
***
Włosy umyte, rzęsy pomalowane, nawet nogi ogolone... i jeszcze napięcie jak przed randką ;)
Normalnie chciałoby się powiedzieć: ahoj przygodo! :)
W każdym razie za pół godziny wyruszam. Najpierw Poznań Główny, potem Łódź Kaliska (stacja kolejowa) :)
Wszystkich Życzliwych proszę o dobre myśli, co by podróż minęła mi szybko a te kilka godzin było przede wszystkim Dobrym Spotkaniem.
***
Moja mama : Ale do kogo ty jedziesz do tej Łodzi?
Ja: Do znajomej mamo.
Mama (z lękiem w głosie) : No ale czy to jest bezpieczna osoba?
Ja : Mamo, jestem przed 40tka...
Nadal poszukuję samotnych ojców. Nawet przyszło mi do głowy takie hasło: samotni ojcowie potrzebni na gwałt ;)
Ale właściwie to nie prawda. Nie muszę się nigdzie spieszyć. Zresztą nie mam już na to siły.
Gdyby jednak jakiś samotny ojciec chciałby opowiedzieć swoją historię, serdecznie zapraszam. Ja opowiem Ci swoją.
***
Włosy umyte, rzęsy pomalowane, nawet nogi ogolone... i jeszcze napięcie jak przed randką ;)
Normalnie chciałoby się powiedzieć: ahoj przygodo! :)
W każdym razie za pół godziny wyruszam. Najpierw Poznań Główny, potem Łódź Kaliska (stacja kolejowa) :)
Wszystkich Życzliwych proszę o dobre myśli, co by podróż minęła mi szybko a te kilka godzin było przede wszystkim Dobrym Spotkaniem.
***
Moja mama : Ale do kogo ty jedziesz do tej Łodzi?
Ja: Do znajomej mamo.
Mama (z lękiem w głosie) : No ale czy to jest bezpieczna osoba?
Ja : Mamo, jestem przed 40tka...
Nie dało rady. Powiedziałam o projekcie, o blogu (zastrzegłam jednak by raczej nie czytali😉 ) i o tych kilku fajnych kobietach, które dotąd udało mi się poznać❤
W każdym razie od dziś moi rodzice dołączyli do Grupy Wsparcia Projektu😉 choć sami mogliby napisać osobny rozdział o tym jak trudno być rodzicem rodzica samotnego. I jak boli ich serce kiedy patrzą na swoje wnuczki.
W każdym razie od dziś moi rodzice dołączyli do Grupy Wsparcia Projektu😉 choć sami mogliby napisać osobny rozdział o tym jak trudno być rodzicem rodzica samotnego. I jak boli ich serce kiedy patrzą na swoje wnuczki.
piątek, 12 sierpnia 2016
Poczucie humoru jest niezbędne w rodzicielstwie...
Stoimy na światłach. Zielone, chcę ruszyć i nie mogę. Już się
pieklę...na co Starsza ze stoickim spokojem: Mamo, nie rusza się z
trzeciego biegu.
Fakt.
***
Mówię do Starszej: rety, dziś jest taka pogoda, że człowiek cały dzień by jadł...
Starsza: Przynajmniej widzisz jak ja się czuję. A mam to 7 dni w tygodniu.
***
Mówię do Młodej: Przynieś brudne naczynia.
Młoda: Jestem głodna.
Ja: Ok, przynieś naczynia i zrobimy śniadanie.
Ona ( w tonie pretensji): Mam sprzątać czy umrzeć z głodu?!
Ja ( w bezsilności): Umrzeć z głodu.
Ona: Wtedy to już na pewno nie będę sprzątać!
Fakt.
***
Mówię do Starszej: rety, dziś jest taka pogoda, że człowiek cały dzień by jadł...
Starsza: Przynajmniej widzisz jak ja się czuję. A mam to 7 dni w tygodniu.
***
Mówię do Młodej: Przynieś brudne naczynia.
Młoda: Jestem głodna.
Ja: Ok, przynieś naczynia i zrobimy śniadanie.
Ona ( w tonie pretensji): Mam sprzątać czy umrzeć z głodu?!
Ja ( w bezsilności): Umrzeć z głodu.
Ona: Wtedy to już na pewno nie będę sprzątać!
To jest dziecko w stylu nie daj się...
***
Przemówiła Starsza: Wiesz mamo, jak już się wyprowadzimy z domu to kupię ci dużego psa żeby dotrzymywał ci towarzystwa.
Odpowiedziałam: Dzięki kochanie. Mam jednak nadzieję, że spotkam kiedyś mężczyznę, który będzie dotrzymywał mi towarzystwa.
I tak mi dopomóż...
***
Młoda je obiad sztućcami odwrotnie niż powinna. Załamana bezskutecznym zwracaniem po raz kolejny uwagi mówię: A jak za 10 lat pójdziesz na randkę to jak się będziesz zachowywać?
Młoda: Będę sobą.
***
***
Przemówiła Starsza: Wiesz mamo, jak już się wyprowadzimy z domu to kupię ci dużego psa żeby dotrzymywał ci towarzystwa.
Odpowiedziałam: Dzięki kochanie. Mam jednak nadzieję, że spotkam kiedyś mężczyznę, który będzie dotrzymywał mi towarzystwa.
I tak mi dopomóż...
***
Młoda je obiad sztućcami odwrotnie niż powinna. Załamana bezskutecznym zwracaniem po raz kolejny uwagi mówię: A jak za 10 lat pójdziesz na randkę to jak się będziesz zachowywać?
Młoda: Będę sobą.
***
wtorek, 9 sierpnia 2016
Tęsknota
Tęsknię za spokojem, bezpieczeństwem
i swobodą w relacji z mężczyzną. Za czymś czego nie znam ale co
sobie wyobrażam. A czasem obserwuję u innych.
Że można siedzieć i nie trzeba nic
mówić.
Że można się dzielić sprawami
oczywistymi. Taka prosta rzecz: mieć komu powiedzieć, że nie lubi
się komarów. Albo, że niebo dziś jest takie piękne!
Zazdroszczę kobietom, które
odbierając telefon, mówią: mąż się tym zajmuje, proszę
kontaktować się z mężem.
Tęsknię za ciepłym dotykiem męskiej
dłoni, wyrażającym przyjęcie mnie takiej jaką jestem.
Za męską łagodnością. I
stanowczością.
Tęsknię za irytacją na jego wady. Za
różnicą zdań.
Tęsknię za tym, by musieć się jakoś
trochę zmienić, dostosować, znaleźć kompromis. Żeby się nie
pozabijać.
Tęsknię za głaskaniem.
Tęsknię za przytulaniem.
Tesknię za seksem pełnym miłości,
którego nie znam.
Nawet za prasowaniem męskich koszul
tęsknię. I chyba męska bielizna w koszu do prania sprawiłaby mi
frajdę ;)
Za takim stanem w relacji z mężczyzną
tęsknię kiedy już wiele można, już człowiek z człowiekiem taki
oswojony, taki dobrze znany, taki powszedni.
sobota, 6 sierpnia 2016
Chciałabym proszę Państwa
Chciałabym aby ludzie mogący
decydować o moim życiu w świetle tak zwanego prawa, najpierw
poznali definicję uzależnienia i
współuzależnienia oraz podstawowych mechanizmów psychicznych
związanych z życiem w rodzinie, w której jedna z dorosłych osób
nadużywa substancji psychoaktywnych bądź ma inne nałogowe
zachowania wpływające na życie rodziny
chciałabym żeby wiedzieli czym jest
przemoc. I że jest wiele form przemocy. Przemoc psychiczna. Przemoc
fizyczna. Przemoc seksualna. Bo proszę Państwa do gwałtów
dochodzi również w małżeństwach. Przemoc ekonomiczna.
chciałabym aby dowiedzieli się ile
miesięcy, a często lat, zajmuje odzyskiwanie równowagi
psychicznej, wydobywanie się z sytuacji usprawiedliwiania kogoś od
kogo doznajemy przemocy, bo przecież kochamy się, bo dzieci, bo
proboszcz, bo co ludzie powiedzą, bo tak bardzo boję się
samotności, jak ja sobie poradzę, bo dziecko musi mieć oboje
rodziców
Ile mitów do rozwiania.
Chciałabym żeby zapytali jak to jest,
kiedy decydujesz się zerwać święty łańcuch małżeński, który
niestety nie ma takiej mocy, by chronić przed przemocą.
Chciałabym żeby zapytali jak to jest
brać na siebie odpowiedzialność za odejście i trud budowania
życia na nowo.
Chciałabym żeby dowiedzieli się jak
trudno jest uporać się z negatywnym myśleniem o sobie, z brakiem
poczucia bezpieczeństwa, lękiem, moralnymi ocenami innych. Jak to
jest wywrócić do góry swój dotychczasowy system wartości i
szukać od nowa. Bo odchodząc burzymy stare. Jeśli odchodzimy to
znaczy, że nie było bezpiecznie. Ale była iluzja bezpieczeństwa.
Kiedy odchodzimy i nazywamy sprawy po imieniu, iluzja znika. To
konfrontuje nie tylko nas, ale też nasze rodziny i sąsiadów. Ale
któż lubi życie bez iluzji?
Czy Państwo wiedzą jak trudno buduje
się poczucie bezpieczeństwa dla siebie i dzieci? I że nie wolno go
burzyć jednym zapisem w ustawie, nie mając wiedzy. Bo wtedy jest to
przemoc. Po raz kolejny.
czwartek, 4 sierpnia 2016
plantacja melisy
Czasami dzieci nas zaskakują. Robią
coś takiego, że nie możemy być z nich dumni (a tymbardziej z
siebie), potrafią zabrać nam spod stóp poczucie bezpieczeństwa
jednym ruchem. Coś takiego jakiś czas temu zrobiła Młoda.
Poczułam w jednej chwili przerażające mnie poczucie utraty
kontroli. Czegoś nie wiem o moim dziecku...jak to możliwe?
Ale to nie dość, że jest to możliwe,
to jeszcze raczej stanie się nagminne. Bo to osobny człowiek i
nigdy do końca nie będę wiedziała, co ma w głowie.
Sprawę z Młodą i tak wyłapałam na
tyle wcześnie, by móc zadziałać, nim stanie się coś złego. Ale
spokoju już nie mam. A ma dopiero 10 lat :/
Dzisiaj z kolei doświadczyłam bardzo
silnego lęku w związku z jej chorobą.
Myślę sobie, że jestem na co dzień
od niego odcięta. Wściekłość na chorobę zamieniam w działanie.
Mamy cukrzycę w jednym palcu. A Młoda zna zasady, bez problemu robi
sobie zastrzyki 3 razy dziennie. Kiedy jestem w pracy, mierzy cukier,
dzwoni i mówi ile ma i co chce zjeść. Ja to obliczam i mówię ile
insuliny ma sobie podać. Jesteśmy nie złe.
Tyle, że Młoda od kilku dni robi co
chce.
Wróciłam dziś z pracy o 13.00
wcześniej wykonując ileś tam telefonów do niej i pisząc smsy.
Telefonu nie odbierała, na smsy nie odpowiadała. Myślę sobie:
głupia nie jest, wszystko wie. Nic nie mogło się stać. Wpadam do
domu, bo im bliżej tym większy lęk. Nie ma jej w żadnym
pomieszczeniu (widzę ją leżącą i nieprzytomną we wszystkich
zakątkach mieszkania). Jej siostra smacznie śpi...Lecę do jej
koleżanki mając już w głowie mało przyjemne fantazje, co jej
zrobię, jak ją złapię.
Cukier 300. Norma to 70-140. Rano
zjadła kanapkę ale wcześniej nie zmierzyła cukru i nie zadzwoniła
do mnie w sprawie insuliny. A dokładnie wie, co powinna zrobić i
jakie są tego konsekwencje.
Wpadam we wściekłość.
Mam wiele myśli w związku z tym, co
się dziś stało. Nawet nie mam sił, żeby je napisać. Czuję się
jak worek treningowy, z którego wysypano zawartość. Taki flak.
Nie nazwałam mojego bloga blogiem
rodzica samodzielnego, bo to słowo, w moim poczuciu, jest oszustwem.
Zresztą samodzielna byłam zawsze.
Natomiast czuję się przede wszystkim
rodzicem samotnym. Samotnym w odpowiedzialności za dzieci, samotnym
w lęku o nie, samotnym w radzeniu sobie ze wszystkimi ich numerami,
odpałami i tym wszystkim, co dzieci czasem robią rodzicom. Samotnym
w organizowaniu i opłacaniu im wakacji. Samotnym w myśleniu o
nadchodzącym roku szkolnym. Samotnym w konsekwencji, która jest
szczególnie trudna w pojedynkę, gdy jest się zajechanym i chce się
mieć po prostu spokój. Choć przez chwilę. Samotnym w
emocjonalnym, finansowym i każdym innym dźwiganiu samotnego
rodzicielstwa.
Słowo daję, przydałaby się cała
plantacja melisy.
sobota, 30 lipca 2016
zmiana w orientacji
Nie pamiętam żebym kiedyś miała taki poziom ambiwalencji związany z
randkami, mężczyznami i całym tym męsko damskim bałaganem. W przyszłym
tygodniu grozi mi ;)
kawa z młodszym o kilka lat mężczyzną. Odroczona przeze mnie bo już
mogłaby być jutro. Nigdy w życiu nie potrafiłam odroczyć NICZEGO co
wiązało się z mężczyznami. No ale jutro odpoczywam. I kropka.
Co ciekawe, znacznie więcej emocji mam kiedy myślę o zaplanowanych spotkaniach z kobietami.
I to nie dlatego, że zmieniłam orientację, bo nie zmieniłam.
Sama myśl (plus całe mnóstwo fantazji) sprawia, że czuję wiatr we włosach...:)
Jakby mój dotychczasowy entuzjazm zmienił orientację.
I chyba dobrze.
Co ciekawe, znacznie więcej emocji mam kiedy myślę o zaplanowanych spotkaniach z kobietami.
I to nie dlatego, że zmieniłam orientację, bo nie zmieniłam.
Sama myśl (plus całe mnóstwo fantazji) sprawia, że czuję wiatr we włosach...:)
Jakby mój dotychczasowy entuzjazm zmienił orientację.
I chyba dobrze.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

